4 april 1945

Twee dagen waren we al op de weer tevoorschijn gehaald, in de kleerkast ondergedoken, fietsen naar Denekamp gereden om ons daar te vergapen aan het totaal gemotoriseerde geallieerde leger, dat via Oldenzaal en Denekamp naar Nordhorn rolde, maar ook om sigaretten en tabak van de soldaten te krijgen, te ruilen, b.v. voor eieren. Die ruilhandel lukte de meisjes beter dan de jongens: “Five sigarets for one kiss”. Ootmarsum lag dus buiten de legerroute en moest nog op de officiële bevrijding wachten. Dat was spannend en niet zonder gevaar, want er zouden zich nog 300 SS-ers vanuit Almelo in onze richting begeven. Burgemeester H.F.M. Baron Schimmelpennick van der Oye zocht contact met wnd. collega Palthe in Denekamp. Via deze weg werd niet bereikt dat er bevrijders uit het leger naar Ootmarsum kwamen.(Luca)Neen, Ootmarsum is min of meer bij toeval bevrijd. Een wachtpatrouille die de weg waar het leger langs trok moest bewaken, week uit verveling, er gebeurde niets, van de route af.

Het was een legeronderdeel van het 2e Bataljon East Yorkshire Regiment o.l.v. Captain Rawkins en luitenant W.F. Luca, een Nederlander in het Engelse leger. Onderweg troffen ze een veldwachter (Udes), die vertelde dat Ootmarsum nog niet vrij was en er nog Duitsers waren. Daarop ging men verder naar hier.

Los van dit verhaal van de Heer Luca op 4 mei 1985 in de r.k.kerk te Ootmarsum is er de versie van betrouwbare mensen die nog weten te vertellen dat een eenheid voor de Ageler kanaalbrug stond en niet verder kon omdat de brug te smal was voor de zeven carriers. Over Denekamp ging ook niet, want de brug was kapot. Via een omweg over Noord-Deurningen bij Westerhof lukte het wel om tegen half 12 in Ootmarsum te zijn. Het hoeft ook niet beslist los van bovenstaand verhaal van de heer Luca te staan en hebben we met dezelfde eenheid te doen, hetgeen erg waarschijnlijk is.

Er was intussen geen Duitser meer te bekennen. Op het Marktplein wachtte een dol-enthousiaste menigte de bevrijders op. Captain Rawkins en Luitenant Luca worstelden zich er door richting stadhuis, waar ze werden opgewacht door een verheugde burgemeester c.s. De bevrijders kregen een oorkonde.

Hoe het zij, Ootmarsum was op 4 april vrij en de opgekropte feestvreugde barstte los en duurde vele avonden, weken, maanden, heel dat mooie voorjaar en warme zomer, dansend op de Markt:”In the mood”. De sigaretten waren er nu ook, “333”, Players en Chesterfield – tabak en koffie in blik, rood-wit-blauw, oranje en champagne. “De bevrijders van Ootmarsum” werden in augustus 1945 officieel als zodanig gehuldigd. Er was weer feest.

In 1967 was Captain Rawkins, inmiddels majoor, hier met zijn vrouw op vacantie. Zijn vriend de burgemeester was een jaar eerder vertrokken naar Vught. Hij was toen al gepensioneerd.