Ik “Reutum” gean in Oatmössche
Het laatste gedicht van Freddy Mensink als Stadsdichter van Ootmarsum
Ik “Reutum” gean in Oatmössche
Ik dôrp gean in de stad
Dan kan’k zo mooi mie zölf wen
In mien eegenwetse plat
Want as ik duur de vuurduur goa
En op de fiets spring oawer’n berg
Dan geet d’r vaak zo’n röstgeveul
Bie mie duur been en merg!
Ok toen ik vrooger nen hoes hen fietsen
A’k wier kwam van ’t werk
Dan keek ik host aait nog wier um
…De kontoeren van de Reutummer kerk
Dan zee’k ze zo wier vuur mie
In de weer: de jonge sterken
En onze pestoar kreeg, a’w hannen slacht
Aait het beste stuk van’t verken
Ik “Reutum” gean in Oatmössche
Ik dôrp gean in de stad
Dan kan’k zo mooi mie zölf wen
In mien eegenwetse plat
Joa leu ik veul mie toch wa mangs
De Reutummer pin in de siepel
Nou dàt gef mooi een vast geveul
Bie mie (ex-Reutum-piepel)
Het doar doan zit mie in het blood
Ik bin nig kort vuur ’t gat
Wa mangs nen vrumden vogelaar
Ôk dat is heel apart!
Trouwens wat wus ik toch vroger van Oatmössche
Joa den berg, dat was aait nen hieln trap
Mer… Toch a’k der zo an terugdenk
Dan kompt de herinneringen rap
Want denk mer is an Op de Weegh
Of Smellink met de greuntekoar
En wat dach’n ie van Pim Silderhoes
Wat proat’n den kearl mangs doar!
En Steenmeijer kwam’t vlees opheuren
Waor-à ‘s annedaags met rond kwam veuren
Jôh… en Bökkers kwam met de melkkoar langs
Al die Siepels wann’n in Reutum gangs!
Nôn “Reutum” ik in Oatmössche
Dorp a 47 joar in de stad
Mer één ding dat is bleffen jôh
Mien eegenwetse plat!
Freddy Mensink, maart 2020
