Fotoalbum Hendrika Anna Maria Brokelman
Hendrika Anna Maria Brokelman (1925-2019)
Partner: Bernardus Hermannus Johannes Velthuis
In memoriam uitgesproken door Lizette Velthuis bij de uitvaart op 16 februari 2019
Riekie is geboren in Tubbergen in een gezin met vijf kinderen. Tot haar twaalfde jaar was haar leven onbezorgd en ontspannen, maar toen sloeg het noodlot toe: haar moeder overleed. Zij werd van school gehaald en moest thuis werken en ook nog een café en kruidenierszaak.
Op haar 18e moest ze alleen een bruiloft leiden. Eerst een ontbijt, een lunch en ’s avonds een diner. De mensen werden met de muziek naar buiten geleid en intussen werd de zaal met tafels ingeruimd. Op de potkachel werd al het eten bereid. Na het serveren van de 18 rollades volgden de aardappels en de groente. Maar de rollades waren toen al op: die tuffel kö’j thoes wa ett’n. Bij de volgende bruiloft was het natuurlijk een andere volgorde.
Veel tijd voor zichzelf heeft ze niet gehad, ze moest wassen, strijken, als er een varken was geslacht, worst maken, balkenbrij, en zelfs hoofdkaas. Waarschijnlijk is ze daarom zo makkelijk van varkensvlees afgestapt.
Stoffen om kleding te maken kreeg ze niet, van een oude mantel maakte ze een jurk, met borduursels erop, dat maakte het helemaal af, maar ja u voelt het al, door de stijve stof kon ze er alleen in mee zitten.
Bij de kennismaking bij haar toekomstige ouders werd ze door pa Ria genoemd. Na afloop zei mijn moeder tegen pa maar ik heet toch Riekie; oh zei pa, ik dacht dat je Ria heette.
Op haar 30e trouwde ze met pa; natuurlijk in de winter, want ’s winters was het rustig in het bedrijf, maar het was wel heel koud namelijk 28 graden onder nul.
Ze gingen op de Kuiperberg wonen, waar Jan en Anita zijn geboren, het huis was heel snel gebouwd en veel te nat, het behang kwam al na een maand naar beneden.
Ook is ze door het plafond gezakt want de zolder was spaarzaam belegd met planken. Na 3 jaar moesten ze het huis al verkopen en gingen aan de Almelosestraat wonen bij familie in.
Na verloop van tijd waren ze alleen samen met het gezin, het bedrijf ging beter lopen en daarna werd ik ook nog geboren.
Het kantoor zat in het begin nog in huis, altijd waren er veel mensen binnen, heel veel privacy hadden we niet als gezin, maar het was daardoor heel gezellig. Wat heeft ma veel koffie gezet, iedereen die binnenkwam werd voorzien van een kopje.
Toen het kantoor uit huis ging, bracht ze nog steeds koffie naar de werkplaats. Een keer bleef ze met de benen achter een zaaglint hangen, duikelend viel ze de werkplaats in. Zelf had ze niets maar de kopjes waren natuurlijk stuk.
Bij het bedrijf bleef maar een heel kleine strook over die ze mocht inplanten met eenjarig goed, een gieter vol mest deed wonderen. Voor mijn broer en zus waren er een paar plantenbakken, die ze zelf moesten verzorgen. Helaas heeft ze haar passie voor het tuinieren niet aan ons kunnen doorgeven.
Ook maakte ze de kleren zelf, ze breide truien, sjaals en haakte pannenlappen. Dat gebeurde ‘s avonds op de bank en ook nog tv kijken. Je kunt het al raden, we mochten tussendoor uitleggen want natuurlijk miste ze een hele boel. Ze was een bezige bij die nooit nutteloos ging zitten, ze was altijd in de weer.
Voordat wij opgestaan waren was elke dag de hele begane grond gedweild. Alles was in huis super schoon, maar we zeiden wel eens, moet dat elke dag.
Maar naast alle drukke werkzaamheden bleef er tijd over voor ontspannende zaken, ze leerde bridge, ging kegelen, op zwemles, leerde op latere leeftijd nog autorijden. Na het behalen van haar rijbewijs kreeg ze een autootje, maar voordat hij wou starten moest je eerst met een hamer tikken op een plastic kastje. Mijn broer legde dat haar natuurlijk wel even uit.
Toen een kever met uiteraard een zak grind voorin als ballast. Daarna een Skoda, een Schommelende Kreunende Ontzettend Dreunende Auto. Er was altijd wel wat met deze auto’s
Ze ging ook graag winkelen, zelfs in Amsterdam, ze kwam thuis met een paars broekpak, wat net nieuw was voor vrouwen, maar mijn vader vond het vreselijk, maar ze mocht het wel dragen.
Ze had allerlei kleuren schoenen, alles met hakken, haar kleding was perfect en alles goed passen bij elkaar.
De kersttijd vond ze fijn, vooral het versieren, een engeltje hier, een sterretje daar en dan de kerstboom. Eerst in de werkplaats snuffelen naar schragen of klossen om de boom op te zetten. Dat was een hele klus, want wat ze het jaar daarvoor gebruikte, dat was er natuurlijk niet meer. Mijn vader haalde dan een boom. Daarna de kerststal met rendiermos, met de beelden hebben heel veel gespeeld.
Mijn vader had ook een keer een boom gekocht die niet onder het plafond paste, een stuk werd ervan afgehaald, toen alles stond, viel alles om, toen kwamen er nieuwe ballen.
Trappen waren voor mijn moeder een groot gevaar, naar beneden duikelend was haar hobby, een keer zelf twee trappen tegelijk. Ook op het station in Almelo heeft ze kunnen ervaren hoe hard beton was.
In 1985 werd pa ernstig ziek en op 5 januari 1987 overleed hij. Nog maar 58 jaar oud.
Met zijn tweeën hebben we de schouders er onder gezet. Ik kreeg alle ruimte om te werken en werd door haar in de watten gelegd. Lekkere gezonde maaltijden werden me voorgezet.
In 1992 verhuisde ze naar de Walstraat. Eerst was het wennen, zo’n stil huis. Ja als je altijd bij het bedrijf hebt gewoond is dat ook een hele overgang.
Ze was helemaal verrukt met een voor haar begrip grote tuin. Vele uren heeft ze hierin doorgebracht. Het zag er ook heel goed uit, in alles was ze secuur.
Voordat ze in het huis kwam stelde ik ma voor om een nieuwe trap te plaatsen, maar dat wilde ze niet. Toen ik een keer van vakantie terugkwam, zei ze subtiel dat ze wel een nieuwe wilde. Ja hoor, ze was er behoorlijk hard afgevallen. De trap die ze daarna had, heeft ze tot het laatst beklommen. We hielden ons hart vast: als ze er maar niet afvalt, maar het is gelukkig goed gegaan.
De laatste jaren zat ze altijd in de keuken, de tuin in haar blik, krantje, allerlei bladen, kopje koffie met een sigaretje. Altijd stond de radio aan, soms zo hard dat je niet normaal kon praten, maar uitdoen dat was verkeerd.
Ze was zo tevreden in haar huisje, als ze er maar mocht blijven wonen, we zijn daarom ook heel dankbaar dat dat haar gegeven is.
Haar lichaam was op, we zijn opgelucht hoe alles gegaan is, op die manier 93 jaar worden!
Lizette Velthuis, 16 februari 2019
Foto's met Hendrika Anna Maria (Ria) Brokelman
