Bernardus Johannes Franciscus Stroot

Bernardus Johannes Franciscus Stroot

Bernardus Johannes Franciscus (Ben) Stroot (1933-2019)
Partner: Hendrika Bernarda (Hennie) Floot (1935-2022)

Pey Stroot: het einde van een mooi leven als gang- en smaakmaker van Ootmarsum. Hij was zaterdagmorgen niet bij de traditionele Allerzielenviering van het herenkoor van de Simon en Judaskerk bij de Mariakapel. Dat was al een veeg teken. Want het herenkoor, daar leefde hij meer dan 50 jaar voor, met hart en ziel. Als zanger, bestuurslid en filmer. En zondagmorgen kwam het bericht als donderslag bij heldere hemel: Ben Stroot is overleden. Rond negen uur in het bijzijn van zijn vrouw Hennie verwisselde hij in Huize Franciscus het tijdelijke voor het eeuwige.

Het nieuws ging als een lopend vuurtje door Ootmarsum. Met het overlijden van Ben – Pey – Stroot op 86-jarige leeftijd is een markante Ootmarsummer heen gegaan. Een man die het liefst in de huid van een ander kroop om andere mensen te vermaken: een clown. Een man die de lach aan z’n kont had hangen. Praten met Ben Stroot was altijd plezierig. Vol humor en altijd ’n mooi’n proat. Zijn gezichtsuitdrukking zien, was voor menigeen al voldoende.

Sigaartje

Afgelopen donderdag nog bracht zoon Edwin vanuit België nog een bezoek aan zijn ouders in Ootmarsum. Ter afsluiting aten ze samen genoeglijk bij ’n Bels in Vasse. Voor de laatste keer blijkt nu; alsof het zo moest zijn. Een afscheid voor altijd. Zaterdagmiddag nog liep hij door de stad. Zoals hij dat vele jaren placht te doen in zijn karakteristieke houding: sigaartje in de mond, handen op de rug en naar links en rechts kijkend. Niets en niemand in ‘zijn’ Ootmarsum ontging hem. Ben Stroot hoorde bij de stad, net als de Simon en Judaskerk en de poaskearls. Hij maakte nog een praatje met Paul Klaas en sprak met hem over de naderende kermis.

Ook ging hij diezelfde middag nog even met Christa en Henny Paus mee om hun nieuwe appartement aan de Denekamperstraat bij Roet’n Steffen te bekijken. Hij bedankte hen nog voor het vele werk dat ze altijd voor hem en zijn vrouw deden. Zoals bij de verhuizing van hun woning aan de Bergstraat naar een mooi appartement in Huize Franciscus met uitzicht op de binnenplaats. Vanaf eind juli woonden ze er. Met heel veel plezier. Ben Stroot voelde er zich na drieënhalve maand al helemaal thuis. Ook vanuit Huize Franciscus kon hij de stad in wandelen. De laatste weken zonder zijn sigaartje; dat was beter voor zijn gezondheid.

Bergplein

Hij wandelde graag even naar het Bergplein,waar hij de ingrijpende verbouwing van zijn voormalige huis vanaf het begin op de voet volgde. Deze week was hij er nog een paar keer. Wat hij toen nog niet wist was dat later deze week in een ruimte in een letterlijke uithoek van de zolder onverwacht nog een relikwie uit zijn verleden tevoorschijn zou komen. Een stok van een tambour-maître: een zogeheten mace. Een attribuut dat hij ongetwijfeld voor een of andere optreden als clown, toneelspeler op buutreedner nodig heeft gehad. Ben kan het niet meer vertellen. Wie het weet mag het zeggen.

Zijn naam staat nog op het naambordje naast de voordeur van zijn voormalige woning aan de Bergstraat. Nummer 17 was zíjn plek. Met het uitzicht op de oude waterput, de Ganzenmarkt en de torens van de protestantse en de katholieke kerk. Bijna 70 jaar woonde hij er met veel plezier. Niet voor niets werd hij ‘de burgemeester van het Bergplein’ genoemd en ook als zodanig beschouwd. Ben Stroot regelde er alles in de buurt, zag naar anderen om, was initiatiefnemer van het weer in ere herstelde Putfeest, hielp waar nodig en hij zorgde met zijn altijd goede humeur voor reuring en sociale cohesie in de buurt.

Nieuwstad

Ben Stroot werd op 21 februari 1933 geboren aan de Denekamperstraat, bij de Nieuwstad. In een bedrijfswoning van de Twentsche Damastfabriek waar zijn vader werkte. Vanuit de woonkamer had hij uitzicht op het toenmalige café Tijink, later Boerrigter en nu pizzeria La Cipolla. Hij ging naar de bewaarschool van de zusters en vervolgens naar de jongensschool. Ben Stroot was lid van de DON, De Opbouw van de Nieuwstad, een clubje met jongens van de Nieuwstad. Ze speelden soldaatje compleet met marcheren en commando’s. Begin jaren 50 werd de Nieuwstad verruild voor het Bergplein. Zijn ouders en hij konden terecht in het huis aan de Bergstraat met nummer 17. Een twee-onder-één-kap-woning van de gebroeders Jan en Frans Reinders. In deze dubbele woning woonden vier gezinnen: twee op de begane grond en twee op de bovenverdieping. ,,Dat was heel normaal in die tijd”, vertelde Ben Stroot recent. ,,In de naoorlogse jaren was sprake van grote woningnood, ook in Ootmarsum”.

Bommen

De huizen aan de Bergstraat waren allemaal nieuw. Het indirecte gevolg van het ‘bombardement’ in januari 1945. Een geallieerde bommenwerper liet om nooit opgehelderde reden, wellicht noodgedwongen, zijn bommenlast vallen. Drie bommen vielen op het Bergplein waarvan er één explodeerde. Met rampzalige gevolgen. Er vielen twee doden en vele gewonden. En een groot aantal huizen rondom was verwoest. In de jaren 1948 en 1949 werd met de nieuwbouw begonnen. De familie Stroot woonde aanvankelijk samen met Bernard oude Weernink en zijn vrouw. Toen die verhuisden naar ’t Buske kregen de ouders Stroot een woonverdieping toebedeeld en Ben de andere. Deze situatie bleef ook na zijn huwelijk met Hennie Floot, dochter van de slager in de Marktstraat. Na het overlijden van zijn ouders wilden Ben en Hennie Stroot de woning het liefst voor zich alleen. ,,Maar daarvoor moest ik wel in de slag met de toenmalige huurcommissie van Ootmarsum”, vertelde Ben Stroot. ,,Ik heb heel wat moeten praten en lobbyen maar het is me uiteindelijk wel gelukt.”

Voortrekker

Ben Stroot had zich inmiddels ontwikkeld tot één van de grote smaak- en gangmakers van Ootmarsum. Wat er ook te doen was in de stad, Ben was altijd en overal van de partij. Dat begon al bij de verkenners waar hij als jongen van twaalf lid van was. De verkennerij was in die jaren een serieuze aangelegenheid maar er was ook ruimte voor spel, plezier en kattenkwaad. Veel oudere Ootmarsummers herinneren zich nog de keer dat Ben Stroot ging joy-riden op de motor van hopman Johan Bloemen. ,,Hellig dat den kearl was…”. Desondanks slaagde Ben Stroot erin voortrekker te worden, het hoogst haalbare bij de verkenners toen.

Pey

Ben Stroot was toentertijd ook lid van de roemruchte verkenners-band, samen met Gerard Broekhuis. Ben Stroot was als drummer de blikvanger en kreeg met zijn onnavolgbare optreden altijd de lachers op zijn hand. Het was dan ook vanzelfsprekend dat hij lid werd van de toneelclub van de verkenners. Legendarisch is het stuk waarin Ben Stroot de rol van een commissaris uit de toenmalige Sovjet-Unie speelde: een zekere Peyanovski. Ben Stroot speelde zijn rol zo levensecht dat hij er zijn bijnaam aan overhield: Pey Stroot. Zo zou hij nadien altijd worden genoemd. Het was voor Ben een erenaam.

Vanzelfsprekend maakte Ben Stroot ook deel uit van het Komisch Ootmarsums Show Cabaret, een afgeleide van de voetbalvereniging KOSC en opvolger van de Siepelstadrevue. Ben Stroot vormde samen met Frans Tenniglo een duo: Ping en Pong. Ben Stroot was een lolbroek pur sang die in alles het voortouw nam. Dat deed hij jarenlang als veldwachter Bromsnor tijdens de Ootmarsumse Siepelmarkten en daarvoor ook op de zittingsavonden van het carnaval in Ootmarsum. Hij trad op als buutreedner, alleen en met anderen, hij zong mee in het Hofkoor en hij was lid van Ratatouille. Ben Stroot was erbij op de allereerste zittingsavond in 1968 bij café Pikkemaat en later in sportzaal De Schalm. Onvergetelijk is het optreden als geblinddoekte clown op muziek van de Bolero gespeeld door de Hoarnhof Bloazers. Het publiek houdt zijn adem in en denkt elke keer dat de geblinddoekte clown van het podium valt. Maar dat gebeurt niet; Ben Stroot had elke pas secuur uitgeteld.

Ben Stroot was veelzijdig; van alle markten thuis en had de sympathie van iedereen. Hij was vroeger als jongeling van de partij bij de Schuttersfeesten in Ootmarsum en na zijn pensionering chauffeur op de Parijse bus van IJland. En hij maakte deel uit van de fotogroep van de Ben Morshuis Stichting. Elke week kwam hij samen met een groepje andere Ootmarsummers om foto’s te ontleden, van namen te voorzien en te documenteren. Als Ootmarsummer in hart en nieren en met kennis van personen en zaken kon hij dat als geen ander en hij genoot ervan.

Zwembad

Als clown waren er voor Ben Stroot geen grenzen. Dat bleek bij de officiële opening van het openluchtzwembad De Kuiperberg in Ootmarsum op 6 mei 1967. Als openingshandeling sprong Ben gekleed in jacquet met bolhoed op en paraplu in de hand vanaf de hoge duikplank, samen met Wil Löwik-Silderhuis , het water in. De commissaris der koningin jonkheer Nispen tot Pannerden wist niet wat hij zag. Burgemeester Grotenhuis vroeg Ben naderhand of hij het niet koud had. ,,Nee”, antwoordde hij ad rem als altijd, ,,ik har ’n dikk’n jas an”. Het was Ben Stroot ten voeten uit: altijd en onder alle omstandigheden zichzelf.

Toch was er ook een serieuze kant aan ben Stroot. In zijn huiselijk leven en bij de opvoeding van zijn zoon Erwin. En in zijn werk. Eerst als monteur bij de TET en later als onderhoudsmonteur van brandstofpompen voor dieselmotoren bij Van Dam in Hengelo. In die tijd begon hij ook met het maken van miniatuur vrachtwagens en bussen. Het werd een grote hobby van hem, zo blijkt uit de vitrinekast in zijn woonkamer in Huize Franciscus. ,,Ik kan er geen afstand van doen”, vertelde hij recent. Ook was Ben Stroot rond 1970 een aantal jaren lid van de Ootmarsumse gemeenteraad, namens Gemeentebelangen samen met Willem – Pim – Silderhuis. De gemoederen liepen tijdens een hevige verkiezingsstrijd vaak hoog op. Er gebeurde van alles met Willem Silderhuis en Johan Klaas als zijn grote tegenstrever in de hoofdrollen. Ben was het vaak niet eens met besluiten en standpunten die hij tegen zijn zin moest nemen. ,,Ik heb daar vaak nachten van wakker gelegen”, vertelde hij wel eens.

Kleinzoon

Vorig jaar april rondde Ben Stroot een boek af voor zijn kleinzoon Nicolas die met zijn ouders al vele jaren in het Belgische Sint Cathelijne Waver woont. In dat boek vertelt ‘opa’ Stroot hoe hij de vijf oorlogsjaren in Ootmarsum beleefde toen hij tussen de 7 en 12 jaar oud was. Dat deed hij op verzoek van zijn enige kleinzoon. Het was net op tijd af. Dat boek heeft voor hem en anderen nu extra waarde gekregen.

De laatste jaren was hij in toenemende mate druk met de mantelzorg voor zijn vrouw Hennie. Dat deed hij met grote liefde en toewijding. Niets was hem teveel. Dit was ook een ‘kant’ van Pey Stroot. Een van de vele.

Ter compensatie van de politieke perikelen vroeger was daar altijd het herenkoor van de Simon en Judaskerk. Daarvan werd hij overigens niet zomaar even lid. ,,Je moest als zanger van onberispelijk gedrag zijn. Dat was ik ook wel maar voor menig zanger was ik ook ‘de clown van Stroot’. Het een paste in hun ogen niet bij het ander. Maar gelukkig ben ik uiteindelijk wel toegelaten.” En ook bij het herenkoor zorgde hij niet zelden voor de komische noot. Als er een uitje was dan was Ben Stroot de gangmaker. Hij daarmee niet de enige. Want ook andere koorleden konden er wat van. Ben maakte zich verder verdienstelijk als secretaris van het herenkoor. En als filmer.

Filmpjes

In de afgelopen decennia maakte hij tientallen filmpjes van uitstapjes van het koor. De zangers en hun vrouwen waren dan als uitgelaten kinderen. Dat zorgt voor verrassend filmmateriaal. Op de filmpjes van Ben komen heel wat overleden Ootmarsumse koorzangers weer tot leven. Hij was de laatste maanden bezig de filmpjes te digitaliseren tot één film. De film was klaar, de afgelopen week was hij bezig met het inspreken van de laatste verbindende teksten. Ook al is hij er niet helemaal mee klaar gekomen, de film is bij voorbaat al een uniek tijdsdocument van en voor Ootmarsum. De première is voorzien op het jaarlijkse Caecilia-feest later deze maand.

Wat was Ben Stroot daar graag bij geweest. Dat hij als filmer zelf niet op de beelden voorkomt, is jammer. Maar met zijn ingesproken teksten en de ontelbare herinneringen als ‘clown van Ootmarsum’ blijft Ben Stroot bij veel Ootmarsummer nog heel lang voortleven.

Tekst: Ootmarsum Vroeger en Nu

Foto's met Bernardus Johannes Franciscus (Ben) Stroot