‘t Höfke op ‘t Hoge

Hee har ’n heel mooi höfke
argns achter op ’t Hoge.
Earst maak’n hee ’t met de batse um
en later met de ploege.

Uur’n kon hee doar an’t wark wèèn
daage kon hee doarin stoan.
En ’s oams gung hee dan nog hen kiek’n
of e ’t oawerdag wa good har doan.

Dan gung hee leever nich alleen,
mear vaak met ziene vrouw.
Trots wees hee dan op de berrekes:
“Kiek ees, wa’k al verbouw”.

Biezunner mooi lag alns d’r bie
de pedkes liek en laank.
Doar leup’n ze beide dan deurhen
’t Was aajt ’n zöld’n gaank.

“De peul’n stoat zowat in bleuj,
en kiek dat wöttelber.
En wat dat toffelheukske doar angeet:
dit joar he’k rooie ster”.

Mear toen hee oalder wed’n en stief
gung ’t wark hem zwoarder of.
Toen kwam’n ze van ’t stadhoes bie hem:
“Wat doo’j voart met oen’n hof?”

“Ach ja”, vreug hee op Twentse wiez’,
“wat za’k d’r voart met doon?
’n Betke biehoal’n, a’k dat kan,
zolang a’k hier nog woon”.

Mear ton ze hem ’n bod hadd’n doan
en ’n huuske in de stad.
Toen leut hem dat nog nich zoa gek,
affijn toen deur hee dat.

Noe löp hee mangs nog, met mooi wear
te waandel’n op ’t Hoge.
Mear zöt doar niks meer van zien’ hof:
’t is al völ aans as vroeger.

Ben Morshuis