Kraak’n

Kraak’n

’n Boer den kwam zien arf opgaon
’t Wark was an de kaant.
Hee leup nog effn, veur e nao binn hen gung
nao de straot hen veur de kraant.

Den stoppn ze noe in zunne buis
den an nen boam was houwn.
Den hoown dee vèènt nich mear zo wied
te fietsn of te sjouwn.

“Zee wilt, dat ik as oaldn kearl
noe zölms dee kraant ophaal.
Want as’t ear an de butte koomp
dan smiet ze ’t d’r bie daal.

’t Wödt ear völs te mak’lijk maakt”,
zo dachn mangs den boer.
En trök ’n paar schoane klo ompe an.
Dee stun’ in ’t oonderschoer.

Toen leup hee ower de lange del
langs ’t peard en de beest’ nao veurn
Zat efkes later in de kökkn
ziene koffie deur te reurn.

En eind’lijk kwam hee op de röst
achter de oetgeslaagn kraant.
De beschuut dee ziene vrouw d’r bie har legd
dee nam hee in de haand.

Natuurlijk stun de kraant wear vol
van gèèldgebrek en staakn.
En dan las hee de leste tied
zovöl ower dat kraakn.

Daor kon hee met de kop nich bi’j
’n Hoes dat van oe heurt.
Daor kreupn zomear vrömdn in.
En ’t wedn ok nog good e keurd.

Hee zol dee krakers wal ees effn,
har hee zich veur e nommn.
Dat vrömde volk dat zol bie hem
lilk op de koffie kommn.

Hee wun zich op, aajt as hee ’t las.
Zuk ni’js vedreug hee slecht.
Ie wadn gin baas in eign hoes
Waor bleef dan nog oen recht?

Wat oe nich heurt, daor blief ie of.
Zo was’t oe vrooger leard
Mer rechtevoart was dat gebod
bie völ leu niks mear weard.

In éénmaal heurn hee wat op del
De deur wedn los e trokkn.
’n Naober stak zien kop nao binn:
“Oene bolns bint los e brokkn”

’n Boer den leut de kraant toen lingn
Greep rap zien oale buis
Zag boetn toen dee oetbrekkers staon:
Bie ’n naober op ’n druis.

Ze studn daor met ’n stuk of view
en zo te zeen op de röst.
En deudn zich in dee vrömde wei
te good an’t frissche grös.

Toen ’n boer wat later bie de eign wei
’n draod stun vast te maakn.
Keek hee de bolns hellig an
En zèè: “Mör ie noe ok a kraakn?”