Brievenposterij

Als voortzetting van deze rubriek, hopelijk jaarlijks, komen we weer met een gedicht, een lied zelfs, voor de afwisseling nu in het Twents. De inzender, de heer O., bood het ons aan als Overijssels volkslied, maar deze betiteling lijkt ons wat al te weids. Dr. Bartelink noemt het “Mien va-re zèè lest” of ook “Gooi’n aovend leu”. Hij geeft enige versies met kleine verschillen, in tekst vooral, zoals van Geesteren, Lonneker, Denekamp; ook in het Groningse was ’t bekend. Het moet ontstaan zijn als studentengrap ± 1820 in Zwolle c.q. Heino of Raalte. Hebt U al gesnuffeld in oude correspondentie in kast of op zolder? Horen we het even?

Mien Va dee zèè lest teggen mi’j
Ik weet ne knappe jonge deern veur di’j
Doe mös an’t lopen, mien jungskën (bis).

Och vaar ik bin nog völ te bang
En ik weet nog van gin wichter van,
Ik dörf ze nich an te raken (bis).

Meer ton het Zondagaovend was
Stak ik mien piepken al in den tas
En ton gung ik marcheeren (bis).

Dee deerne voor ik met vri’jen zol
Dat was Christina van der Pol,
Ne knappe boerendeerne (bis).

Hoo nöder ik kwam al bi’j het hoes
Ik leup nog zachter as ne moes
En keek ees deur de glazen (bis).

De oale leu dee zatten bie ’t vuur,
De torenklokke dee sleug acht uur
En ton gung ik naor binnen (bis).

Gon aovend leu, hoo geet ’t oew nog?
Gezondheid hebbe wi’j alle nog
De grootnis van mien vader (bis).

Ziezoa mien jungsken, bist doe daor,
Gaot zitten in dat heuksken daor
Dan kas doe ’n betken met oons praoten (bis).

Ik kwam met d’oale leu wat an de praot
Ik snapten as nen advokaot
En dacht nich meer an ’t vri’jen (bis).

De oale leu dee gung’n naor berre
En weunschen oons nog völle pret
En ton bleef wi’j met ons beiden (bis).

Ik sleug den aarm al um het wicht
En kneep mien beide öögskes dicht
Um heur ees ’n kusken te geven (bis).

Dee deerne kneep mi’j in den hals
En ik dachwat bint dee vrouwleu vals
Meer ik dörfd’n er niks van te zeggen (bis).

Wi’j smulden deur tot twaalf uur
De klepperman stong op de duur
En ton ging ik marcheeren (bis).

Ik nam ’n stool al in mien haand
Ik gaf de deern de rechterhaand
En ton gung ik vertrekken (bis).

Hoo nöder ik al kwam bie mien hoes
Ik lach’n ees wat in miene voest
Ik dacht nich meer an vri’jen (bis).

Al word ik warm, al word ik koald
Al word ik doezend jaoren oald
Ik gao nooit meer hen vri’jen (bis).