Twentse les

Opa har ne leefhebberi’je kreng’n,
nen hobby, zoas dat het.
Hee was d’r alle daage met gangs
en vermaak’n zich d’r met.

’t Was begonn’n toen zien zön was trouwd
met ’n wichke oet de stad.
Toen was opa’s praot’n gin moodersproake mear,
mer onfatsoenlijk “plat”.

Mer ja, hee har ja nooit aans doan
en har niks aandes leard.
En um zich noe nog of te klèèj’n?
Dat was’t ‘m nich mear weard.

D’r wad’n in hoes wat keender komm’n,
Twee jongs en nog ’n wicht.
Dee moss’n natuurlijk Hollaans proat’n.
Dat was ja noe verplicht.

Mear vaak, as opa met hen sprak,
dan vreug’n ze: “Wat zegt u daar?!”
En in’t begin zèè hee dan tegg’n dee klèèn’n:
“Vroag dat meer an oe vaar”.

Doch toen dee blaag’n wat oalder wed’n,
vreug’n ze vaker en aal mear.
En opa dach’n: “D’r is niks op teng’n,
da’k hen wat weurdkes lear”.

Toen was d’r ok gin hoal’n mear an.
De less’n gung’n gangs.
In ’t Hollaans zeg ie: “Af en toe.”
In’t plat is dat dan “mangs.”

In ’t Hollaans zeg ie “momenteel”
of “nu” veur ’t zölde woord.
Dee weure dee ken wie nich in ’t Twents.
Wieleu zegt “rechtevoart”.

“Ook zegt u, opa”, zèè den jongst’n,
“heel vaak het woordje “wiz”.
“Dat is”, zèè opa teng’n het wicht,
“As d’r wat zeker is”.

Ach, opa mark’n ’t of en too
de moor was d’r nich veur.
Toch gung hee, zowat ieder’n dag
met ziene less’n deur.

Hee deu’t zoa hul hee zich veur,
veur de keender, nich veur hear.
“Mear ik heb kaans”, dach ’n oal’n man,
“da’k ok nog Hollaans lear.”

Ben Morshuis