Duutslaand Dree

Zee zatt’n a ’n paar maond bie meka in ’t hok
De doeve en den doffer,
Zee was mooi en fien gebouwd;
Hee was wa mooi, meer ietskes groffer.

Ach, zee zatt’n wal ees bie meka op ’n stok
Of bie den bak met vrett’n.
Mear deud’n dan beide heel gewoon.
Zee woll’n ’t nog nich wett’n.

Nao de duustere dage brak ’t veurjoar an
De vearkes wed’n noe vear’n,
’t Hok gung los, zee mogg’n d’r oet
Zee moss’n ’t vlieg’n ja lear’n.

In ’t begin gung ’t d’r nog wat wield an too
Mear noa de eerste vlucht
Doar koppel’n zich ’t doev’nvolk
Veur aajt dezölde bocht.

In glieavlucht achter ’n eerst’n an
Oaver huuze, höwe en kark’n.
’n Doffer en de doef te hoap
Gineen scheen ’t nog te mark’n.

Noa ’n zetke röst’n op ’n raand van ’t dak
Op ’n schosteen zatt’n d’r wat.
Was ’t tooval dat ’n doffer aajt,
Bie de doef op ’n antenne zat?

Hee zat dan aaltied boav’n in
Op ’n tak van Duutslaand Vear.
Mear zee hul ’t nog op Holland Eén
Doar streek ze aajt op near.

Mear ’n doffer kwam zoawied dat hee
Nen aandern zender nam
En ok ’t duufke schakel’n um
Zoadat zee neuger kwam.

Ze kwamm’n te hoap in ’t midd’n van ’n mast
Dat was op Duutslaand Dree
Now zit ze doar haast ieder’n dag
Gezellig met zien twee.

Ben Morshuis