Alles veraandert

Hee zat bie zien’n zön in de waag’
Met ’n nös haost tengn de roetn
Gaf gin acht op wat de jong al’ zeè
Keek stil, verbaasd nao boetn’

Hee har earst geels nich met villn gaon
Har’t d’r nich zoa drok op had
Mear de klèèndochter was kons ja trouwd
En woon’ noe in de stad

Het was déé stad waor e jaornlaank
Ziene beest’ nao ’t maarkt har daon
En daorum har hee mear beslott’n
um nen middag met te gaon

Hee veurn’ ower dezölde straot
Waor e met peard en waage gung
En keek daor slagmaols in ’t roond
Of e wat bekèènds opvung

Bie dee kruusing met nen zaandweg
Was noe ne drokke straot
Waor ’n lempke zeè: Hier hoal ie stil
Want ’t lempke dat was road

Jao, vroeger stun hee hier ok stil
Gung te voet dan op den weg
Um eff’n ’t leste ni’js te heurn
Van Teun-boer ower de heg

’n Zaandpad was ne asfaltstraot
Ginne heg en ginnen Teun
En wieder kreeg hee ok gin kaans
Want ’t lempke wedn greun

’n Endke wieder wus hee ’n café
Bie dee gindse beume, daor
stun op de henweg koffie aajt veur hem
en warum nen borrel klaor

Noe haddn dee leu de gedien’ dicht
In ’t road stun argens “BAR”
Hee vreug zich oonder ’t veurbie gaon of
Of hee daor nog wat an har

En dan dat maarkt, hee kenn’ ’t alleen
vol volk en ok vol beest’
Dat volk dat was d’r noe nog wa
Mear auto’s wadn’ d’r ’t meest’

Ziene klèèndochter kwam hem temeut
’t Wicht was greujd as koal
“Ach ja”, dach toen de oale baas:
“’t Veraandert ok al’maol”.

Ben Morshuis

Hij zat bij zijn zoon in de wagen
Met zijn neus haast tegen de ruit
Gaf geen acht op wat de jongen al zei
Keek stil, verbaasd naar buiten

Hij had eerst helemaal niet mee willen gaan
Had er niet zo’n behoefte aan gehad
Maar de kleindochter was onlangs getrouwd
En woonde nu in de stad

Het was die stad waar hij jarenlang
Zijn beesten naar de markt had gebracht
En daarom had hij maar besloten
Om een middag mee te gaan

Hij reed over dezelfde straat
Waar hij met paard en wagen ging
En keek daar telkens in het rond
Of hij iets bekends opving

Bij die kruising met een zandweg
Was nu een drukke straat
Waar een lampje zei: hier stop je
Want het lampje dat was rood

Ja, vroeger stond hij hier ook stil
Ging te voet dan op die weg
Om even het laatste nieuws te horen
Van boer Teun over de heg

Een zandpad was een asfaltweg
Geen heg en ook geen Teun
En verder kreeg hij ook geen kans
Want het lampje werd weer groen

Een eindje verder wist hij een café
Bij die bomen daar
Stond op de heenweg koffie altijd voor hem
En op de terugweg een borrel klaar

Nu hadden die mensen de gordijnen dicht
Op het raam stond ergens “BAR”
Hij vroeg zich tijdens het voorbijgaan af
Of hij daar nog iets aan had

En dan die markt, hij kende hem alleen
Vol mensen en ook vol vee
Die mensen waren er nu nog wel
Maar auto’s waren er het meest

Zijn kleindochter kwam hem tegemoet
Het meisje was gegroeid als kool
“Ach ja”, dacht toen de oude baas:
“Het verandert ook allemaal.”

Alles veraandert