Nieuwe Almelosestraat 1, Ootmarsum

Nieuwe Almelosestraat 1

Dit was vroeger een van de tuinen van Hendrik Engels van Beverforde (1794-1860). De tuin was 2950 m² groot en had het kadastrale nummer A304.

Notaris Joosten

Nadat er een herverdeling met omliggende percelen had plaatsgevonden, werd notaris Johannes Joosten (1897-1942) in 1940 eigenaar van het perceel A2536. Hij was in 1927 getrouwd met Leonie Esser (1903-1996). Het echtpaar woonde sinds 1927 aan de Schiltstraat.

In 1941 bouwde hij hier deze woning. In 1942 overleed Johannes Joosten als slachtoffer van de oorlog. Zijn weduwe verhuisde in 1955 naar de Almelosestraat 35.

Meijers

De woning werd verkocht aan dierenarts Karel Gesinus Meijers (1919-2007) en zijn vrouw Gerda Leisink (1915-2002). In 1980 werd hun zoon Karel Cornelis Hendrikus Maria Meijers de nieuwe eigenaar.

Tegenwoordig wonen hier Hans Jansen en zijn vrouw Angela

Villa De Esch van de familie K. Meijers.

Karel Meijers senior en junior waren dierenarts in Ootmarsum. De villa werd gebouwd door notaris Joosten en later bewoond door notaris Kirch.

Tekst: heemhuis

Villa De Esch van de familie K. Meijers.

Karel Meijers senior en junior waren dierenarts in Ootmarsum. De villa werd gebouwd door notaris Joosten.

Tekst: heemhuis

Een bijzonder verhaal uit 1945

Het is op Bevrijdingsdag 5 mei 2026 een grijze en waterkoude dag in Ootmarsum. Gelukkig wapperen er her en der vlaggen, want vrijheid mag en ‘moet’ je vieren. Op het moment dat je dat bedenkt, komt er een mail binnen, die je laat beseffen dat het vieren van de bevrijding voor sommigen zeer zeker een keerzijde heeft.

Het is een verhaal dat we kregen van Coen de Jonge. Op het moment van de bevrijding is hij drieënhalf jaar jong. Hij woonde aan de voet van de Kuiperberg met zijn moeder en broertje Hans, die een half jaar eerder geboren is. Hun huis aan de Almelosestraat is een dubbelblok dat ook wel Commiezenhuis werd genoemd. Aan de andere kant woonde de bekende juffrouw Staverman. Vader Jan de Jonge (1901-1945) (42 jaar) is een paar weken geleden bij een verkeersongeluk overleden. De vreugde van de bevrijding was binnen dit gezinnetje met deze klap verdwenen. Na de dood van vader Jan kreeg het gezin veel steun van Riekie Oortmann-Hombert (1890-1969) van de boerderij ‘om de hoek’.

Van hem kregen we het onderstaande relaas. Een bijzondere herinnering aan die periode rondom de vijfde mei. Verder weet Coen nog dat er militaire voertuigen bij de Simon en Judaskerk stonden en dat hij daar even op mocht klimmen. Verder weet Coen nog dat een jaar of wat eerder een Engelse piloot bij hen thuis een fotootje van hem maakte. Kennelijk zorgde zijn vader heimelijk voor onderdak en verder transport. Niet veel later vertrok de piloot naar een ander adres…

Plat voorover in het weiland

“Het late voorjaar van 1945. Ik ben bijna drieënhalf jaar en steek de weg over naar het huis van een vriendje, aan de voet van de Kuiperberg in Ootmarsum. Eigenlijk kan dat niet op mijn nog jonge leeftijd, maar mijn moeder is enorm verdrietig. Een paar weken eerder is mijn vader, lid van de Binnenlandse Strijdkrachten, met zijn Harley Davidson – gekregen van de bevrijders – in de buurt van het vliegveld Twente doodgereden. Er was een militaire truck met een Canadese chauffeur, die geen voorrang gaf. ‘Alles zoop en naaide’ immers, zoals Remco Campert al zei. De jubel van de bevrijding was bij ons met een reuzenklap verdwenen.

Als ik bijna de weg over ben, zie ik in het oplopende weiland tegenover me twee jongemannen met rare lange grijze jassen. Ze hebben ook vreemde petten op. Ineens zetten ze het op een lopen en laten zich dan plat voorover vallen, de handen achter hun hoofd. Dan zie ik rechts van me een grote truck aankomen, vol soldaten met heel andere kleren. Canadezen, hoorde ik later.

Ik heb geen idee, maar blijf wel kijken. De soldaten in de truck lachen zich een ongeluk, wijzen naar die twee in het weiland. Ik sta er precies tussenin. De truck rijdt gewoon door, de Kuiperberg op.

Verder denk ik er niet zo over na. Ik loop verder naar het grote huis op de heuvel. Daar spelen we vaak in de kelder, een ruimte met veel geheimzinnige buizen. Hoe dat vriendje heette weet ik niet meer.

Pas veel later kreeg ik door wat er gebeurde. Twee Duitse soldaten, waarschijnlijk gedeserteerd, jonge jongens op weg naar hun moeder, aan de andere kant van de grens. En de Canadezen lieten ze lopen.”

Coen de Jonge (1942)